Browse By

Βύρωνας Κριτζάς: Toν Ντύλαν ακούνε διανοούμενοι κι αλήτες

kritzas-1

της Τίνας Πανώριου. 

Ο Βύρωνας Κριτζάς γεννήθηκε στην Κρήτη το 1987, πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει αλλά… ξέχασε να επιστρέψει. Συνεργάζεται με site, γράφει μουσική και περισσότερο του αρέσει να κάνει συνεντεύξεις. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίου από τις εκδόσεις Πατάκη «Bob Dylan – 100 τραγούδια» στο οποίο συμμετέχουν με κείμενά τους οι Γιάννης Αγγελάκας, Φοίβος Δεληβοριάς, Αργύρης Ζήλος, Πάνος Κατσιμίχας, Κατερίνα Καφεντζή (Kafka), Μάκης Μηλάτος, Γιάννης Πετρίδης, Νίκος Πορτοκάλογλου, Διονύσης Σαββόπουλος, Χάρης Συμβουλίδης.

  • K. Κριτζά, εσείς πρωτοανακαλύψατε τον Ντύλαν όταν ήσασταν νομίζω, δευτέρα Γυμνασίου. Πώς έγινε αυτό; Κάποιος μεγαλύτερος μπαμπάς, μαμά, αδελφή στο σπίτι ήταν φαν;

Όχι, οι γονείς μου άκουγαν Πάριο και Μαρινέλλα. Κανένας συγγενής μου δεν υπήρξε φαν του Dylan, ούτε και τώρα έγινε. Με ένα παράξενο τρόπο όμως, ήξερα πάντα ότι αυτός ο καλλιτέχνης ήταν σημαντικός. Ώσπου μια μέρα βρέθηκε στο σπίτι μου το Desire, ένας από τους καλύτερους δίσκους του. Κάποιος άγιος άνθρωπος τον είχε χαρίσει στον αδερφό μου, επειδή δεν τον ήθελε. Ακόμα ψάχνω να βρω ποιος ήταν.

  • Όταν ακούσατε το Desire και είδατε την παράξενη φάτσα του τραγουδοποιού, τι εντύπωση σας έκανε;

Μέχρι τότε ήξερα πως τα τραγούδια έχουν δύο-τρία κουπλέ και ένα ρεφρέν και ξαφνικά ακούω το “Hurricane”, που είναι κανονικό διήγημα. Εκεί λοιπόν κατάλαβα πως υπάρχουν και άλλα είδη τραγουδιού, άλλοι κόσμοι…

  • Πως αισθανθήκατε που η Ακαδημία του έδωσε το Νόμπελ; Συμφωνείτε με τους Σουηδούς που απεφάνθησαν ότι οι στίχοι του Ντύλαν στέκονται επάξια δίπλα στην ποίηση;

Συμφωνώ απολύτως! Οι στίχοι του διδάσκονται χρόνια τώρα στα αμερικάνικα πανεπιστήμια. Αυτό σημαίνει ότι είναι λογοτεχνία; Τι να σας πω, νομίζω πως ναι. Εξασκούν την τέχνη του λόγου, γεφυρώνοντας την υψηλή ποίηση με την καθομιλουμένη, αλλά και με την αμερικανική παράδοση της blues και της folk στιχουργικής. Τον ακούνε διανοούμενοι και αλήτες. Για πόσους άλλους μπορούμε να πούμε το ίδιο;

  • Σε αντίθεση με πολλούς διάσημους, εξαιρετικά αγαπημένους, μουσικούς που δυστυχώς  επιμένουν να ανεβαίνουν στην σκηνή, παρά την εμφανή τους πλέον ανημποριά, ο Ντύλαν, λέτε στο ωραιότατο βιβλίο σας, συνεχίζει να κερδίζει το κοινό «όντας απρόβλεπτος, αστείος, δημιουργικός». Πως νομίζετε καταφέρνει να μην δημιουργεί λύπηση στους θαυμαστές του;

Ακούστε κάτι. Ο Dylan αρέσει σε πολύ κόσμο, αλλά υπάρχουν άλλοι τόσοι που τον βρίσκουν βαρετό ή και ανυπόφορο. Αυτή η μη καθολική αποδοχή, τον προστάτεψε από το να γίνει mainstream καλλιτέχνης «ξελογιάζοντας νεκρά ακροατήρια», όπως συνέβη π.χ. με τον McCartney, τους Stones και άλλους μουσικούς αντίστοιχου επιπέδου. Δεν δημιουργεί λύπηση στους θαυμαστές του, γιατί δεν έγινε ποτέ νερόβραστος, γιατί δεν ξέφυγε ποτέ από την ουσία της τέχνης του και τη βαθύτερη αλήθεια της.

  • Πως έκατσε αυτή η ιδέα να γράψετε αυτό το βιβλίο με τη συνδρομή δέκα ξεχωριστών ανθρώπων από τον χώρο της μουσικής;

Η σύντομη απάντηση είναι ότι περνούσα ένα διάστημα ανεργίας και ήθελα να κάνω κάτι δημιουργικό. Ακούγεται πολύ πεζό αλλά είναι η αλήθεια. Επίσης να σας πω ότι το βιβλίο ξεκίνησε να γράφεται το 2010. Το Νόμπελ ενίσχυσε το εκδοτικό ενδιαφέρον, προϋπήρξε όμως το προσωπικό.

Το βιβλίο αυτό για τον Ντύλαν είναι το πρώτο σας. Γράφετε όμως στην αρχή του, ότι «μπορεί και να είναι και το τελευταίο». Κάπως απαισιόδοξο…

Για πλάκα το έγραψα. Βλέπω όλους τους νέους συγγραφείς και λένε στο βιογραφικό τους “το τάδε είναι το πρώτο του βιβλίο”, λες και το ‘χουν σίγουρο ότι θα βγάλουν και δεύτερο. Ας κρατάμε μικρό καλάθι…

Κλείνοντας, είστε δημοσιογράφος σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Πάντα γράφετε για μουσική;

Όχι. Mου αρέσει να κάνω ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, απ’ όλα. Μου αρέσει επίσης να πληρώνομαι. Το να γράφω για μουσική είναι κάτι μεταξύ επαγγέλματος και υπαρξιακής ανάγκης. Αφήστε τα, κυρία Πανώριου. Έχουμε κι εμείς τα δικά μας…

bob-dylan

BOB BYLAN

100 ΤΡΑΓΟYΔΙΑ

Οι ιστορίες πίσω από αυτά και η σημασία τους

 

 

Please follow and like us: